مىشوند ، باز هم توبه نمىكنند و متذكّر نمىشوند . ( 126 ) و هر وقت سوره‌اى نازل مىشود بعضى از آنها به بعض ديگر نگاه مىكنند ( و مىگويند ) : آيا كسى شما را مىبيند ، آن گاه باز مىگردند ، خدا دلهايشان را برگرداند ، زيرا قومى نادانند . ( 127 ) پيامبرى از خود شما به سويتان آمد ، كه رنج بردن شما بر او گران است ، و اصرار به هدايت شما دارد و نسبت به مؤمنان رؤوف و مهربان است . ( 128 ) پس اگر روى برگردانند ، بگو : خدا مرا بس است ، معبودى جز او نيست ، توكّلم بر اوست ، او پروردگار عرش بزرگ است . ( 129 ) تفسير : أَ وَ لا يَرَوْنَ ؛ به صيغهء مخاطب نيز خوانده شده : « او لا ترون » . يُفْتَنُونَ ؛ به وسيلهء بيمارى و قحطى و گرفتاريهاى ديگر ، آزمايش مىشوند ، و باز هم دست بردار نيستند ، و از نفاق خود توبه نمىكنند ، و متذكّر نمىشوند ، عبرت نمىگيرند . معناى ديگر آيه اين است كه مبتلا مىشوند ، به جهاد با پيامبر اكرم ، و مشاهده مىكنند كه خداوند يارى و پيروزى بر او نازل مىكند . معناى سوم اين كه شيطان آنها را مفتون مىسازد ، پس عهدى را كه با رسول خدا بسته‌اند در هم مىشكنند ، و او آنها را به قتل مىرساند و خوارشان مىسازد ، باز هم ترك نفاق نمىكنند . نَظَرَ بَعْضُهُمْ إِلى بَعْضٍ ؛ با حالتى كه منكر وحى بودند با چشمان خود به هم ديگر اشاره مىكردند ، و مىگفتند : آيا كسى از مسلمانان شما را مىبيند ، زيرا ما مىخواهيم برويم چرا كه حوصلهء شنيدن سخنان او ( پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله ) را نداريم . معناى ديگر اين آيه اين است : با زير چشمى به هم نگاه و مشورت مىكردند كه چگونه از مجلس بيرون بروند و فرار كنند و بالاخره در رفتند . صَرَفَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ ؛ اين جمله نفرينى است براى منافقان : خدا خوارشان سازد . و مىتوان جمله را خبرى دانست يعنى : خداوند دلهاى آنها را از آنچه در دلهاى